~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..................................................................................* νέα και από τον εκδοτικό χώρο ... *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
κιτρινισμένες λιθο-γραφίες... για τον άνθρωπο και τις αξίες που χάθηκαν στην εποχή μας
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Απο//τυπώματα

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018

Stefano Ellio D’ Anna "Η ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ" από τις Εκδόσεις Ελφίλ

     Η ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ      
Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το διάσημο βιβλίο του Stefano Ellio D’ Anna «Η Σχολή των Θεών» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ελφίλ. Ο Έλιο Ντ’ Άννα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη. Εκεί σπούδασε και Οικονομικά. Τις σπουδές του στα Νομικά διέκοψε η τεράστια επιτυχία του στη μουσική, όπου συνεργάστηκε με Άγγλους και Αμερικανούς συνθέτες και σκηνοθέτες, όπως ο Luis Bakalov, Carlos Santana, κ.ά.
Το 1976 είχε τη σημαντικότερη συνάντηση της ζωής του, με τον Κουμάρ Γκος Τσινμόυ, όπου πλέον η ζωή του πήρε καθαρά πνευματικό χαρακτήρα, χωρίς να σταματήσει τις μουσικές και αθλητικές του δραστηριότητες. Οι ιδέες του περί της αξίας του Ανθρώπου ως προτύπου, κατέληξαν στην ενασχόλησή του με τη συγγραφή βιβλίων. Για την προώθηση των ιδεών αυτών ίδρυσε το 1994 το European School of Economics, με έδρα αρχικά το Λονδίνο και στη συνέχεια στην Ιταλία (Ρώμη – Μιλάνο – Φλωρεντία), με πρόεδρο τον ίδιο. Το 2000 έγραψε το θρυλικό μυθιστόρημα «Η Σχολή των Θεών», όπου έχει συμπεριλάβει όλες τις ιδέες του περί της ανεκτίμητης αξίας της ανθρώπινης ζωής.
Το βιβλίο έγινε Μπεστ Σέλλερ και έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί σε πάνω από 15 γλώσσες, ανά τον κόσμο. Όσοι το έχουν διαβάσει γνωρίζουν ότι περιέχονται αρκετές ενδιαφέρουσες, ενίοτε και προκλητικές απόψεις.
Συγκεντρώσαμε κάποιες από τα καλύτερα αποσπάσματα και σας τις παρουσιάζουμε. Ασχέτως με το εάν συμφωνείτε ή όχι με αυτές τις δηλώσεις, το σίγουρο είναι ότι αποτελούν τροφή για σκέψη.
– Τρώγε λιγότερο, ονειρέψου περισσότερο. Κοιμήσου λιγότερο, ανέπνεε περισσότερο. Πέθαινε λιγότερο και ζήσε για πάντα.
– Μια πραγματική βελτίωση προϋποθέτει μια αλλαγή στο Είναι. Πραγματική βελτίωση σημαίνει εξέλιξη ή ανάπτυξη προς την ενότητα του Είναι, που είναι το αποτέλεσμα ενός νέου τρόπου σκέψης και της εγκατάλειψης της παλιάς, θνητής νοοτροπίας.
– Το να σκέφτεσαι είναι το πεπρωμένο. Όσο πιο υψηλές οι σκέψεις μας, τόσο πιο σπουδαία η ζωή μας. Για να μπορέσουμε να επιλέξουμε τη ζωή, πρέπει να επιλέξουμε τη σκέψη ότι, ο θάνατος δεν είναι ακατανίκητος. Έτσι, πρέπει να βρούμε τις αρχές της ζωτικότητας, της μακροζωίας και της αιωνιότητας, μέσα στο Είναι μας.
– Το απρόσμενο έχει πάντα ανάγκη, μακράς προετοιμασίας.
– Οι πραγματικοί πολεμιστές δεν μάχονται για κυριαρχία ή για επιβολή πάνω στους άλλους. Δεν μάχονται για δόξα ούτε για κατοχή ή υλική απολαβή αλλά για το μόνο πράγμα που έχει πραγματική αξία: την εσωτερική τους απελευθέρωση.
– Εμείς, μπορούμε να δούμε μόνο αυτό που είμαστε.
– Εάν ένας κλέφτης συναντούσε έναν άγιο, θα έβλεπε μόνο τις τσέπες του.
-Πρέπει να μάθουμε να ανατρέπουμε την οπτική μας. Όλα αυτά που οι άνθρωποι συνήθως κατανοούν ως δυσκολίες και συμφορές, όλα αυτά που καταριούνται, όλα αυτά που προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν, στην πραγματικότητα είναι το πιο πολύτιμο υλικό για να μετατρέψουν την ψυχολογία του θανάτου, σε μια ψυχολογία ζωής.
-Ο κόσμος είναι η αντανάκλασή σου. Αναποδογύρισε τις πεποιθήσεις σου και ο κόσμος, σαν μια σκιά, θα ακολουθήσει. Η πραγματικότητα θα πάρει τη μορφή μιας νέας αντίληψης.
-Για να αλλάξεις, θα πρέπει να πολεμήσεις τον προγραμματισμό σου. Θα πρέπει να ανατρέψεις την οπτική σου. Μόνο έτσι, μέσα από μια πολυετή εργασία, θα μπορέσεις να αλλάξεις το πεπρωμένο σου.
-Το παρελθόν θα πρέπει να το ευλογούμε, να το θεραπεύουμε. Μπες σε κάθε πτυχή. Φώτισε κάθε γωνιά. Μετέτρεψέ το, μέσα από μια νέα αντίληψη. Το παρελθόν σου θα θεραπευτεί όταν σταματήσεις να τρέφεις ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους. Αυτή είναι η πραγματική σημασία της εσωτερικής συγχώρεσης.
-Ο φόβος, η οδύνη, το άγχος, δεν είναι το αποτέλεσμα αλλά η αιτία όλων των προβλημάτων μας. Το χάος που ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, η κόλασή του, προβάλλεται στον κόσμο με τη μορφή βεντέτας, διακρίσεων και πολέμων μεταξύ φυλών, ιδεολογιών, πιστεύω, θρησκειών.
-Υπάρχει ένας χώρος όπου σκέψεις, αισθήματα, συναισθήματα, πράξεις και γεγονότα, είναι καταγραμμένα για πάντα και μετά από χρόνια, μπορούμε να τα ανακαλύψουμε, όπως τα πράγματα που έχουμε στοιβαγμένα στη σοφίτα, φαινομενικά αδρανή, απροστάτευτα. Στην πραγματικότητα, αυτά συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται και να ρυθμίζουν, όλη μας τη ζωή. Εκεί, πρέπει να επιστρέψεις.
-Το παρελθόν ενός καθημερινού ανθρώπου, ενός ανθρώπου που ακόμη δεν έχει κάνει ούτε τα πρώτα βήματα προς την ενότητα του Είναι, παραμένει διεσπαρμένο με προσχήματα. Αυτά, τον γραπώνουν, στην παραμικρή του προσπάθεια να διεισδύσει και να πραγματοποιήσει αλλαγές.
-Είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να παρατηρήσει τον εαυτό του, να αντιστρέψει την κατεύθυνση της προσοχής του. Η αυτοπαρατήρηση, είναι μόνο η αρχή της ονειρικής τέχνης.
-Η εσωτερική συγχώρεση είναι μια επιστροφή στον εαυτό μας, είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο γεννηθήκαμε. Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να διακόψουν ποτέ αυτή τη θεραπευτική διαδικασία.
-Το να σκύβεις στο βάρος των δυσάρεστων καταστάσεων, των συμφορών και να τις παίρνεις πολύ στα σοβαρά, σημαίνει ότι ενδυναμώνεις την πένθιμη περιγραφή του κόσμου, διαιωνίζοντας τα γεγονότα του. Εάν ένας άνθρωπος αλλάξει τη στάση του απέναντι σε ό,τι του συμβαίνει, με τον καιρό, θα μεταβληθεί η ίδια η φύση των γεγονότων που του συμβαίνουν.
-Ποτέ, κανείς δεν μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στους άλλους. Η ιδέα να κυριαρχήσεις πάνω στους άλλους είναι μια αυταπάτη… Μια προκατάληψη της γηραιάς, συγκρουόμενης, αρπακτικής, ηττημένης ανθρωπότητας.
-Οι άνθρωποι, από τα πρώτα τους χρόνια, διαπαιδαγωγήθηκαν ώστε να ζουν στις πιο απομονωμένες περιοχές του εαυτού τους.
Όταν βρίσκονται μπροστά σε μια πολύ μεγάλη ιδέα ή σε οτιδήποτε υπερβαίνει τα όρια της άποψής τους, την αντικρούουν και προσπαθούν να τη μικρύνουν, για να χωρέσει στη μικροσκοπική τους συνείδηση.
-Φτώχεια σημαίνει να μη βλέπεις τα όριά σου. Το να είσαι φτωχός σημαίνει ότι παραιτήθηκες από το δικαίωμά σου να είσαι δημιουργός, με αντάλλαγμα μια δουλειά που δεν αγαπάς, που δεν επέλεξες.
-Η δύναμη του ανθρώπου είναι να εξουσιάζει τον εαυτό του και την ίδια στιγμή, να παραδίδεται στον εαυτό του.
-Σκέψη, συναίσθημα και σώμα στον άνθρωπο είναι ομοκεντρικά σύμπαντα. Όλα συνδέονται. Το να αλλάξεις ηθελημένα τον τόνο ή τον κυματισμό της φωνής, να ισιώσεις έστω και κατά 1 χιλιοστό την πλάτη, να τροποποιήσεις την πιο ασήμαντη συνήθεια, σημαίνει να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου.
-Το όραμα και η πραγματικότητα είναι ΕΝΑ.
-Όσο πιο ευρεία είναι η αναπνοή ενός ανθρώπου, τόσο πιο πλούσια είναι η πραγματικότητά του. Αν θέλεις να αλλάξεις το πεπρωμένο σου, δούλεψε πάνω στην αναπνοή, αφιέρωσε χρόνο στην αναπνοή.
-Όταν η βούληση απουσιάζει, σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες είναι τρελαμένα συντρίμμια της υπόστασης και εσύ, ένα κομματάκι στα χέρια του σύμπαντος.
-Οι συναισθηματικές καταστάσεις ενός ανθρώπου, στην πραγματικότητα, είναι γεγονότα, που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να επαληθευτούν και να εκδηλωθούν.
-Όποιος γνωρίζει να δημιουργεί ηθελημένα μέσα του, έστω και την παραμικρή εξύψωση του Είναι, μπορεί να μετακινήσει βουνά και στον εξωτερικό κόσμο, θα φαίνεται σαν ένας γίγαντας.
-Μόνο φαινομενικά, ο άνθρωπος εύχεται το καλό του, την ευημερία, την υγεία. Εάν μπορούσε να παρατηρήσει και να γνωρίσει τον εαυτό του, θα άκουγε μέσα του, αντιθέτως, τη συνεχή απαγγελία μιας αρνητικής ωδής, σαν μια προσευχή της συμφοράς, γεμάτη ανησυχίες και άρρωστες εικόνες, την αναμονή τρομερών γεγονότων, πιθανών και απίθανων.
-Ενοχοποίησε τον εαυτό σου για όλα. Ανέλαβε την ευθύνη όλων αυτών που σου συμβαίνουν. Το μυστικό των μυστικών είναι το Mea Culpa.
-Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να πάρει τίποτα απ’ έξω… Ούτε τροφή ούτε γνώση ούτε ευτυχία. Έχει εκ γενετής το δικαίωμα, να μην εξαρτάται από τίποτα εκτός από τον εαυτό του. Ο άνθρωπος μπορεί να τραφεί από το εσωτερικό, να ανατραφεί με την ευφυία του, τη θέλησή του, το φως του.
-Δεν υπάρχει πόλεμος πιο ιερός από το να νικήσεις τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη νίκη από την υπέρβαση των ορίων μας. Η ακεραιότητα είναι μια θεραπεία του Είναι. Απαιτεί την ανατροπή αιώνιων πεποιθήσεων, τη μεταμόρφωση αρνητικών συναισθημάτων και καταστροφικών σκέψεων, την επίτευξη της κυριαρχίας πάνω στον εαυτό μας και τον έλεγχο της τροφής, του ύπνου, της αναπνοής.
-Εγώ είναι ο διχασμός που έχεις μέσα σου. Εγώ είναι το πλήθος των ψεμάτων σου. Κάθε φορά που επιβεβαιώνεις ένα από τα «μικρά σου εγώ», ψεύδεσαι. Εγώ, μπορεί να πει μόνο, όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, όποιος είναι κύριος της ζωής του… όποιος έχει βούληση.
-Ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι. Είναι ένας καθρέπτης. Εκεί έξω, βρίσκεις το δικό σου κόσμο, τον κόσμο που έκτισες, που ονειρεύτηκες. Έξω, βρίσκεις εσένα. Πήγαινε να δεις ποιος είσαι! Θα ανακαλύψεις ότι οι άλλοι είναι η αντανάκλαση της εικόνας του ψέματος που έχεις μέσα σου, του συμβιβασμού, της άγνοιάς σου… Άλλαξε! Κι ο κόσμος θα αλλάξει!
-Μην προσπαθείς να ξεφύγεις από το θάνατο. Αντιμετώπισέ τον, μια για πάντα. Ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί πρέπει πρώτα να πεθάνει. Να πεθάνεις σημαίνει να ανατρέψεις την προσωπική σου οπτική. Σημαίνει να εξαφανιστείς από ένα χοντροκομμένο κόσμο, όπου κυριαρχεί η δυστυχία και να επανεμφανιστείς σε ένα επίπεδο ανώτερης τάξης.
-Ο κόσμος έχει σταματήσει γιατί υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται, άνθρωποι θανάσιμα φοβισμένοι. Έτσι όπως είναι η ανθρωπότητα, δεν μπορεί να συλλάβει μια κοινωνία απελευθερωμένη από την εξάρτηση. Η εξάρτηση είναι η άρνηση του ονείρου. Η εξάρτηση είναι η μασκαράτα που φοράνε οι άνθρωποι, για να κουκουλώσουν την απουσία της ελευθερίας, την άρνηση της ζωής.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

Α. Τάσσος ο χαράκτης, (Αναστάσιος Αλεβίζος, 1914 -1985)



Σαν σήμερα πέθανε ο χαράκτης Α. Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος, 1914 -1985)
"Ο καρπός" (έγχρωμη ξυλογραφία του 1959) αποτελεί μέρος της δωρεάς 158 έργων του Α. Τάσσου και της συζύγου του Λουκίας Μαγγιώρου στην Εθνική Πινακοθήκη το 1985.

~~~~~~

A. Tassos (Anastasios Alevizos, 1914 - 1985) passed away.
"The Fruit" (colour woodcut, 1959) is part of the artist's and his wife's, Loukia Maggiorou, donation at the National Gallery in 1985.

Κυριακή 13 Μαΐου 2018

"ΤΑ ΜΝΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ" του Ηλία Κεφάλα



  ποίηση.......  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

Ἦταν κόρη τοῦ βάλτου (καὶ εἶναι ἀκόμα)
Ὁμόθυμη τῆς λεύκας – τοῦ χιονιοῦ ἀδελφὴ
(Τὴ σκόνη τοῦ κάμπου ὕφαινε μὲ τὰ γυμνά της πόδια
Καὶ τὴ ζωή της λίχνιζε στοὺς πέντε ἀνέμους)
Μὰ τώρα ἄνυδρο ποτάμι – κοίτη ἀπὸ ἤχους πένθιμους
Μαίανδρος σκοτεινὸς τοῦ χρόνου
Μ’ ἕνα βουνὸ ἀπὸ μνήμη στὸ κεφάλι της
«Ἄχρηστα πράγματα» – νὰ λέει – ἀμετάπειστα
(Γιὰ ὅλα καὶ γιὰ ὅλους)
Καὶ ἔτσι ἀκριβῶς τὸ ἔλεγε πάντα
Γιατὶ τίποτα δὲν ἤξερε τοῦ κόσμου
Κι οὔτε σὲ θέση ἦταν νὰ μάθει
Ἀλλὰ στὸ τέλος – εἶπα – ἔχει δίκιο
Γιατὶ κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι μαθαίνω
Κι ἄρχισα νὰ συλλέγω τ’ ἄγνωστα τοῦ κόσμου
Πάλι στὸ ἀρχικὸ σημεῖο πῆρα νὰ γυρίζω
Στὸ ἀνυπόληπτο μηδὲν τῆς γνώσης
(Ἤ μήπως γνώση εἶναι τὸ μηδὲν;)
Μάνα σοφὴ τῆς λέω κι ἄς μὴν τὸ ἤξερες ποτὲ
«Ἄχρηστα πράγματα» – αὐτὴ ἐπαναλαμβάνει
Αὐτὴ ποὺ τίποτα ποτὲ δὲν εἶπε
Κι ἄς τὰ εἰρωνεύεται μὲ τ’ ὄνομά της ὅλα

~~~~~~~~~~~

(Ἀπό τὴν συλλογή μου ΤΑ ΜΝΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ, 2003)

[Στὴν φωτογραφία: Ἡ μάνα μου 14 χρονῶν]

Τετάρτη 9 Μαΐου 2018

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΚΕΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΚΕΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΤΩΝ ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

«Υπέστη και η νήσος αύτη [Ζάκυνθος] την κυριαρχίαν του ξένου, αλλ' ο ξένος επέτρεπε τουλάχιστον ενταύθα να ζώσιν εν ειρήνη. 
Η παρουσία του δεν ήταν αγαπητή, αλλά δεν ενέσπειρε την φρίκην και τον τρόμον. 
Τώρα δε, ότε ανεχώρησαν οι ξένοι, ότε δεν τους βλέπουν πλέον ως δεσπότας της πατρίδος των οι νησιώται ελησμόνησαν ότι οι Ιταλοί ή οι Άγγλοι υπήρξαν κύριοί των, ή ενθυμούνται μόνον τα ευεργετήματα της δεσποτείας των.
Αλλ' όπου ο Τούρκος διέβη αφήκεν οπίσω του ολέθρου μόνον αναμνήσεις.»
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΚΕΛΑΣ (Ερμούπολη Σύρου 1835 – Αθήνα 1908) 
«Από Νικοπόλεως εις Ολυμπίαν», 1886

Φωτογραφία του Dionisis Vitsos.

[ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΚΕΛΑΣ: Λόγιος, ποιητής και πεζογράφος. Ως λογοτέχνης μνημονεύεται για το μυθιστόρημά του Λουκής Λάρας (1879), έργο πολύ σημαντικό για την εξέλιξη της νεοελληνικής πεζογραφίας.
Κυρίως λόγω εμπορικών δραστηριοτήτων έζησε στην Οδησσό, το Λονδίνο και το Παρίσι.
Μετά το θάνατό του κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του στον δήμο Ηρακλείου Κρήτης, ο οποίος ονόμασε τη βιβλιοθήκη του προς τιμήν του "Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη".
Συνεχής ήταν ο δημοσιογραφικός του αγώνας, στον Βρετανικό Τύπο για τις απροκάλυπτες κλοπές και αρπαγές από τους Βρετανούς των αρχαιολογικών θησαυρών της Κύπρου και της μεταφοράς τους στο Λονδίνο (1899). Στους "Times " του Λονδίνου, ο Βικέλας χαρακτήριζε ως επαίσχυντον πράξιν την λεηλασία των κυπριακών αρχαιοτήτων.
Είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στην επιτροπή διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 1896. Ο πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.]

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018

Ο Ψύλλος Μια ταινία του Δημήτρη Σπύρου

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ο Ψύλλος
Μια ταινία του Δημήτρη Σπύρου«Ψύλλος» είναι η χειρόγραφη εφημερίδα, πoυ εκδίδει ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ’ ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Πελοποννήσου τη δεκαετία του’60, αλλά και η οθόνη των ονείρων τoυ.
Fiction, έγχρωμο, 90΄, Ελλάδα, 1990
Σύνοψη
Ο Ηλίας Σειλαϊδής ζει σ’ ένα ορεινό χωριό της επαρχίας Ολυμπίας και πηγαίνει στην τελευταία τάξη του δημοτικού. Κανείς, όμως, δεν τον φωνάζει με το όνομά του –τον φωνάζουν Ψύλλο, όπως είναι o τίτλος της χειρόγραφης εφημερίδας, πoυ συντάσσει και εκδίδει μόνος του. Ο Ηλίας αντιμετωπίζεται σκωπτικά από τους περισσότερους συγχωριανούς του, ο ίδιος όμως ονειρεύεται να ταξιδέψει. Ο «Ψύλλος» τον βοηθά να σπάσει τα σύνορα του χωριού του, τού δίνει τα φτερά να πετάξει μακριά…

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σπύρου
Πρωταγωνιστούν: Παντελής Τριβιζάς, Βασίλης Κoλoβός, Δήμητρα Χατoύπη, Αμαλία Γκιζά, Δημήτρης Σπύρoυ, Κωστoύλα Τσέλιoυ, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Λεωνίδας Βαρδαρός
Xώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Έτος Παραγωγής: 1990
Διάρκεια: 90 λεπτά

Βραβεία
Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία για Παιδιά και Νέους για τη διετία 1989-1990
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας του τμήματος Kinderfilm, Berlin International Film Festival 1991
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Chicago International Children's Film Festival 1991
Βραβείo Καλύτερoυ Σεναρίoυ Ένωσης Ιρλανδών Σεναριoγράφων, Cinemagic International Film Festival Belfast 1992
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, International Film Festival Sofia 2000
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Festival Du Grain α` De΄Moudre 2001
Εθνική Ελληνική Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Νέας Ευρωπαϊκής Ταινίας, European Film Academy

      Κριτικές     

Μια διεισδυτική ματιά στην ελληνική επαρχία. H ταινία συμπεριλαμβάνει οικουμενικά θέματα σ’ ένα απολαυστικό, εκπληκτικά κινηματογραφημένο δράμα, για ένα αποφασιστικό δωδεκάχρονο αγόρι, που εκδίδει τη δικιά του εφημερίδα σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό... Η ταινία είναι άψογη από τεχνικής πλευράς, με εξαίρετη φωτογραφία των γραφικών πέτρινων σπιτιών και των ορεινών τοπίων. Η πρωτότυπη και φολκλορική μουσική εντάσσεται απαλά στη δράση. Οι ερμηνείες είναι απολαυστικές, προπάντων αυτές των παιδιών.
Variety

H νότια Ευρώπη, εκπροσωπείται φέτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου από την ελληνική ταινία «Ο Ψύλλος». Ταινία-ντεμπούτο του σκηνοθέτη Δημήτρη Σπύρου! Σινεμά σε υψηλό αισθητικό επίπεδο, που συλλαμβάνει την πνιγηρή στενότητα ενός ελληνικού χωριού, στα τέλη της δεκαετίας του ’60.
Film-Dienst

Ένα νέο ταλέντο του ελληνικού κινηματογράφου είναι ο Δημήτρης Σπύρου, που με καθαρά προσωπικό στυλ σκηνοθέτησε τον «Ψύλλο». Η ταινία μάς δείχνει με πόση ακλόνητη πίστη πραγματοποιεί ένα δωδεκάχρονο αγόρι το όνειρό του...
Deutshe Tagespost

O Δημήτρης Σπύρου είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους. Το 1993 εξέδωσε τον «Ψύλλο» με τη μορφή μυθιστορήματος (εκδόσεις Πατάκη), που έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 10 εκδόσεις.
Η ταινία έχει διδαχτεί, στο πλαίσιο του μαθήματος κινηματογράφου, στα σχολεία, της Νορμανδίας (Γαλλία).

________

Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018

Δανάη Στρατηγοπούλου [1913 – 2009]

  EIΣ  ΜΝΗΜΗΝ  

Τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, δημοσιογράφος, ποιήτρια, συγγραφέας, καθηγήτρια λαογραφίας και φωνητικής μουσικής, που έμεινε στην ιστορία ως το «αηδόνι του Αττίκ».
Η Δανάη Στρατηγοπούλου γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1913 (κατ’ άλλους το 1911) στην Αθήνα και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Γαλλία. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες, αλλά το μεγάλο πάθος της ήταν η μουσική. Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με το ελαφρό τραγούδι και σπούδασε ορθοφωνία και φωνητική μουσική.
Το 1935 άρχισε τη συνεργασία της με τον Αττίκ, όταν τον ακολούθησε ως δημοσιογράφος σε μία περιοδεία του στην Αίγυπτο. «Πήγα δημοσιογραφίσκη -κατά το παιδίσκη- και γύρισα επαγγελματίας τραγουδίστρια» είπε σε μια συνέντευξή της. Η συνεργασία Αττίκ – Δανάης άφησε εποχή. «Με κιθάρα να τα λέει η Δανάη και κάθε πέτρα να πονάει», έλεγε ο Αττίκ για το «αηδόνι» των τραγουδιών του.
Τραγούδησε όλους σχεδόν τους συνθέτες της εποχής, από τον Χαιρόπουλο μέχρι τον Γιαννίδη, αλλά ξεχώρισε ως ερμηνεύτρια του Αττίκ και με τη μοναδική βελούδινη φωνή της ταυτίστηκε με τις μεγάλες στιγμές του: «Ας ερχόσουν για λίγο», «Τ’ οργανάκι», «Μαραμένα τα γιούλια», «Άδικα πήγαν τα νιάτα μου», «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά».
Την περίοδο της Κατοχής, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, που την οδήγησε στις φυλακές Αβέρωφ. Ενταγμένη στο ΕΑΜ, έκρυβε συναγωνιστές της, οργάνωνε συσσίτια, τραγουδούσε στα νοσοκομεία.
Έγραψε περισσότερα από 300 τραγούδια, πολλά σε στίχους δικούς της και πολλά βιβλία, ενώ ασχολήθηκε και με μεταφράσεις. Μεταξύ άλλων, μετέφρασε ελληνικά δημοτικά τραγούδια στα ισπανικά και ποιήματα στα ελληνικά του Πάμπλο Νερούδα.
Την περίοδο της δικτατορίας έζησε στη Χιλή, όπου διετέλεσε καθηγήτρια φωνητικής στο Ωδείο και καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο. Γνώρισε προσωπικά και μετέφρασε στα ελληνικά το μείζον έργο του Πάμπλο Νερούδα «Κάντο Χενεράλ». «Έξι μήνες τον περίμενα να γυρίσει στη Χιλή. Ήταν πολύ γοητευτικός, σχεδόν ερωτικός!» έγραψε για τη γνωριμία της με τον νομπελίστα ποιητή.
Από τον γάμο της με τον Γιώργο Χαλκιαδάκη γεννήθηκε μία κόρη, η Λήδα Χαλκιαδάκη, η οποία με τον Σπύρο Βλασσόπουλο είχαν δημιουργήσει τη δεκαετία του ’70 το συγκρότημα «Λήδα & Σπύρος». Η Δανάη Στρατηγοπούλου έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στις 18 Ιανουαρίου 2009, σε ηλικία 96 ετών.

______________